Piosenki greckie > Το μέτρημα – Νατάσσα Μποφίλιου

Το μέτρημα – Νατάσσα Μποφίλιου

Tytuł: Liczenie - Natasa Bofiliou

Τους ανθρώπους της ζωής μου
κάθισα να τους μετρήσω
τους παρόντες, τους απόντες
κάνα δυο περαστικούς.
Όσους ήρθαν για να μείνουν
όσους έφυγαν πριν γίνουν,
τους κοινόχρηστους, τους ξένους,
τους πολύ προσωπικούς.

Ludzi mojego życia
Usiadłem, by policzyć
tych obecnych, tych nieobecnych,
kilku przechodniów.
Tych, którzy przyszli, by zostać
tych, którzy odeszli zanim się stali,
tych wspólnych, tych obcych,
tych bardzo osobistych.

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
κι είναι η μοναξιά που επείγει
ό,τι με μελαγχολεί.
Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
σ’ ένα μέτρημα που ανοίγει
την παλιά μου την πληγή.

I albo mi wychodzi niewielu,
albo wychodzi mi wielu,
i to jest samotność, która potęguje
wszystko to, co mnie trapi.
I albo mi wychodzi niewielu,
albo wychodzi mi wielu,
podczas tego liczenia,
które otwiera starą ranę.

Τους ανθρώπους της ζωής μου
θα ‘ θελα να τους κρατήσω…
Τα αγρίμια, τους αγγέλους
και τους πιο κανονικούς.
Όσους άφησαν σημάδι
όσους πήρε το σκοτάδι,
τους εκείνους, τους τυχαίους
τους πολύ προσωπικούς.

Ludzi z mojego życia
chciałbym zatrzymać…
Te bestie, tych aniołów
i tych bardziej normalnych.
Tych, którzy zostawili ślad,
tych, których zabrała ciemność,
tych tamtych, tych przypadkowych,
tych bardziej osobistych.

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
κι είναι η μοναξιά που επείγει
ό,τι με μελαγχολεί.
Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
σ’ ένα μέτρημα που ανοίγει
την παλιά μου την πληγή.

 

I albo mi wychodzi niewielu,
albo wychodzi mi wielu,
i to jest samotność, która potęguje
wszystko to, co mnie trapi.
I albo mi wychodzi niewielu,
albo wychodzi mi wielu,
podczas tego liczenia,
które otwiera starą ranę.

Άνθρωποι μόνοι που άφησαν σκόνη
φιλίες και αγάπες που πήραν οι δρόμοι
κλεμμένοι, κρυμμένοι, κρυφά δανεισμένοι
τυχαίοι, γενναίοι, δειλοί, φοβισμένοι
δικοί μου και ξένοι, λαμπροί και θλιμμένοι
σε σχέσεις, σε σπίτια καλά κλειδωμένοι.
Χαρούμενοι, άσχετοι, συνεπιβάτες
Μποέμ καλλιτέχνες, παιδιά με γραβάτες.
Εχθροί μου και φίλοι, μικροί και μεγάλοι
που δίνουν με μέτρο, που κάνουν σπατάλη.
Αγάπες που έμοιαζαν να ‘χουν αξία
και άλλες που ξέμειναν στη χειραψία
Φτωχοί συγγενείς που σερβίρουν τα έτοιμα
οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα.
Οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα
Οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα…
Όσοι ζουν με το αίσθημα…
Φοβάμαι… πως χάνω το μέτρημα …

Ludzie samotni, którzy zostawili kurz
przyjaźnie i miłości, które odeszły,
skradzeni, ukryci, potajemnie pożyczeni
przypadkowi, odważni, tchórzliwi, przerażeni, zarówno moi, jak i obcy,  błyskotliwi i smutni w związkach, w domach dobrze zamkniętych.
Szczęśliwi, nieistotni, pasażerowie.
Artyści bohemy, dzieci w krawatach.
Moi wrogowie i przyjaciele, młodzi i starzy, którzy dają z umiarem, którzy marnotrawią.
Miłości, które wydawały się wartościowe
i inne, które stanęły na uścisku dłoni.
Biedni krewni, którzy serwują gotowe.
Rozsądni i ci, którzy żyją z uczuciem.
Rozsądni i ci, którzy żyją z uczuciem
Rozsądni i ci, którzy żyją z uczuciem …
Ci, którzy żyją z uczuciem ….
Obawiam się …że tracę rachubę.

Tłumaczenie na polski: Ewa
Korekta tekstu: Żaneta Barska

Udostępnij ten wpis

Share on facebook
Share on pinterest
Share on twitter
Share on linkedin
Share on print

Podobne wpisy

Napisz komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.